به گزارش سراج24 به نقل از دخت ایران تلاش برای قبول شدن در دانشگاه و ورود به رشته مورد علاقه دغدغه آسانی است که بعد از پیروز شدن و برآورده شدن آن، مسائل خاص خودش را به وجود می آورد.
اولین مسئلهای که یک دانشجو بعد از قبولی در دانشگاه، خصوصا دانشگاهی غیر از محل سکونت با آن مواجه میشود، سکونت در محلی امن و مناسب برای گذراندن دوران تحصیلی بدون دغدغه است. فرقی نمیکند در چه مقطع تحصیلی وارد دانشگاه میشوند، تنها تفاوت، در میزان تجربیاتی است که فرد در طی مراحل تحصیل کسب کرده است، البته گاهی تجربیات اطرافیان نیز بر نگرش فرد بر دغدغههایش میافزاید.
بسیاری از دانشگاههای کشور خصوصا دانشگاههای دولتی در دوره روزانه، موظف به تامین خوابگاه و امکانات خوابگاهی برای دانشجویان خود هستند؛ با این همه بسیاری از دانشجویان از زندگی در خوابگاه سر باز میزنند و زندگی در خانه مستقل به صورت انفرادی و یا همخانه را ترجیح میدهند.
دلایل متعددی میتواند در این تصمیم دخیل باشد؛ اعم از قوانین دانشگاهی، وضعیت خوابگاهها، نگرش خانوادهها به خوابگاه، فرار از نظارت سخت گذشته و... .
دانستن آنچه باعث این انتخاب میشود وامیدارد تا به پای سخنان دانشجویانی که در خانههای مستقل زندگی میکنند بنشینیم تا گوشهای از واقعیت آن را رخ بنماییم.
چرا خوابگاه نه؟
یکی از دلایلی که باعث میشود تا دانشجو از استفاده خوابگاه منصرف شده و یا به نوعی مجبور به انتخاب خانه مستقل شود، قانون تصویبی در خصوص وضعیت دانشجوست. یکی از قوانینی که این محدودیت را ایجاد میکند، شاغل بودن دانشجو اعم از دختر یا پسر است. این قانون، خصوصا درباره دانشجویان مقاطع بالاتر مانند دکترا و کارشناسی ارشد، اعمال میشود.
مهری السادات، دانشجوی دکترای دانشگاه اصفهان است که در خانه مجردی یا مستقل زندگی میکند. علت عدم استفاده از خوابگاه را از او جویا شدیم. او چنین پاسخ داد: «من با صداقت به شاغل بودنم در هنگام تکمیل فرم اشاره کردم و به دلیل شاغل بودنم به من خوابگاه ندادند.»
دلیل دیگری که باعث میشود دانشجو از استفاده خوابگاه صرفنظر کند، وضعیت خوابگاههای دانشجویی است. سمیرا، دانشجوی دکترا در ادامه میگوید: «تا تعیین وضعیت نهاییام مجبور به استفاده از خوابگاه به صورت میهمان شدم، اما شلوغی بیش از حد خوابگاه، با هم بودن دانشجویان سطوح تحصیلی متفاوت باعث عدم تمرکز بر انجام کارهای علمی میشد، به همین خاطر ترجیح دادم خانهای مستقل تهیه کنم.»
اما خانوادههایی هم هستند که به دنبال استفاده از این فرصت برای مستقل تربیت کردن فرزندانشان و همچنین محلی برای مراجعه به او در طی دوران تحصیلی میباشند. فاطمه، دانشجوی ترم چهارم کارشناسی در خصوص عدم انتخاب خوابگاه میگوید: «خانوادهام برایم خانه مستقل گرفتند، آنها میخواستند من مستقل باشم. از طرفی هم خانوادهام به خاطر مسائل و مشکلاتی که خواهرم در دوران دانشجویی کشیده بود، خاطره خوبی از خوابگاه دانشجویی نداشتند.»
گاهی این وضعیت باعث میشود دختران و پسرانی که تا حدودی در نظارتهای شدید به سر میبردهاند، احساس آزادی کنند و آنگونه که دلشان میخواهد زندگی را برای خود رقم بزنند. مریم، دانشجوی ترم دوم کارشناسی میگوید: «به دلیل نظارتهای شدید خانواده، وقتی در شهر دیگر قبول شدم، و بعد از گذشت یک ترم و برخورد با نظارتهای شدید دانشگاه که بدتر از خانواده بود، ترجیح دادم خانه مستقلی تهیه کنم تا بتوانم راحتتر و همانطور که دوست دارم زندگی کنم.»
دردسرهای خانه مستقلی
خانه مستقلی برای دختر یا زن دانشجو مشکلاتی هم دارد که بیشتر آنها صبوری را ترجیح میدهند. اولین مشکل تنهایی است که یا باید تحمل کرد و یا همخانهای گرفت تا بتوان تنهایی ناشی از رسیدن به استقلال را تحمل کرد.
فاطمه در خصوص مشکلاتی که با آن مواجه است میگوید: «موقع بیماری وقتی به خانه میآیی و کسی نیست تا برای تو غذایی تهیه کند، حس تنهایی اذیت میکند. با این همه ترجیح میدهم تنها باشم تا همخانه داشته باشم، چرا که نمیشود به هر کسی اعتماد کرد.»
او در پاسخ به این سوال که آیا کسی از دوستان دانشجوییاش به شرایط او آگاهی دارد جواب داد: «تمام تلاشم این است که متوجه نشوند. به دوستان نزدیکی که گهگاه به خانه من رفت و آمد میکنند، میگویم پدر و مادرم به شهرستان سفر کردهاند. به جز یکی از دوستانم که خانوادهام نسبت به خانواده و خودش آشنایی کامل دارد و در بعضی از مسائل و مشکلاتم به او مراجعه میکنم.»
در سوی مقابل، کسانی هم با گرفتن همخانه به دنبال رفع مشکل تنهایی هستند، که دچار آسیبهایی نیز میشوند. هر چند خود آنان این مساله را آسیب نمیدانند و تنها با نوعی روشنفکری با آن برخورد میکنند.
مریم در ادامه میگوید علاوه بر همخانه دختر، همخانه پسر هم دارد و با همه آنها رابطه صمیمی دارد. به زعم او تاکنون مشکلی از سوی هیچکدام از همخانهایها برایش پیش نیامده و معتقد است «اگر فقط دختر باشند، انگار یک تفکیک جنسیتی قائل شدهایم؛ در حالی که ما همگی دوست هستیم و از بعد انسانی به یکدیگر نگاه میکنیم نه جنسیتی!»
مساله نظارتی نیز از سوی این دختران کاملا حل شده است، مریم معتقد است که خانواده نیازی به حضور و بررسی ندارد؛ همین که بداند من در خانهای زندگی میکنم کافی است.
بازگشت یا ماندن
مشکل نهایی این گروه این است که خواهان بازگشت به محل سکونت خویش باشند یا خیر؟ و این بسته به نوع دیدگاه حضورشان در شهر محل تحصیل دارد.
فاطمه معتقد است حتی اگر در این شهر کار مناسبی به دست آورد، باز هم ترجیح میدهد به شهر خود برگردد، حتی اگر شرایط شغلی مشابهی نداشته باشد؛ چرا که دوری از خانواده برایش غیرقابلتحمل است. با آنکه فاطمه هم اکنون شاغل است، ولیکن ترجیح میدهد به خانواده بازگردد.
در مقابل مریم میگوید برای تامین هزینههای خود شغل مناسبی پیداکرده و خانهای هم دارد؛ بنابراین، دیگر لزومی ندارد به شهر خود بازگردد و ترجیح میدهد در همین شهر بماند و مستقل باشد.
نتیجهای که باید گرفت...
وجود قوانین سخت در ارائه خوابگاه به دانشجویان و همچنین نبود امکانات مناسب و شلوغی اتاقها، باعث میشود خانوادهها و حتی افرادی که به نوعی دنبال بهانه هستند، خانههایی مستقل تهیه نمایند.
البته بسته به شخصیت و تربیت فرد نحوه استفاده یا سوءاستفاده از آزادی این خانهها تفاوت میکند. اما باید تلاش کرد زمینههای بروز چنین مسائلی از سوی دانشگاهها کم رنگ شود تا نمونههایی همچون مریمها شکل نگیرد.
مساله دیگری که لازم است دانشگاهها مورد توجه قرار دهند بهبود شرایط حضور والدین در خوابگاهها و یا شهر محل اقامت فرزندانشان است. اگر دانشگاهها مکانهایی را تهیه نمایند که خانوادههای دانشجویان در زمانهایی جهت بازدید و یا نظارت بر اوضاع فرزندانشان حضور یابند دیگر خانههای مستقل دانشجویی به ندرت شکل خواهد گرفت.
از سویی از خانوادهها انتظار میرود تا با برخوردهای نادرست با فرزندانشان آنچنان عرصه را بر آنان تنگ ننمایند که آنها از موقعیتهای به دست آورده سوءاستفاده نمایند و به نوعی اعتماد خانوادهها را دچار خدشه ننمایند.
